Μέρος 5ο ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ
Raciel Guanche:
Θα ήθελα να μάθω την εκτίμησή σας για τη στάση που κράτησαν οι άνθρωποι, και μέσα σε αυτήν, φυσικά, οι νέοι, εν μέσω τόσων πολλών περιπλοκών που έχουμε επίσης βιώσει.
Πιστεύω ότι κάθε φορά που μιλάμε για τους ανθρώπους και κάθε φορά που μιλάμε για τους νέους, όπως λέει και η λαϊκή παροιμία, «πρέπει να τους βγάζουμε το καπέλο». Ο ηρωισμός αυτού του λαού είναι εκπληκτικός, και παρόλο που βρισκόμαστε σε αυτή την καθημερινή αντιξοότητα, αντιμετωπίζοντας δύσκολα πράγματα, όταν βλέπεις τις απαντήσεις, τη δημιουργικότητα, την αντίσταση – και επιμένω, η αντίσταση του κουβανικού λαού δεν είναι αντίσταση αντοχής, είναι αντίσταση δημιουργίας. Αντιστέκομαι, αλλά ξεπερνάω. Αντιστέκομαι, προχωρώ. Αντιστέκομαι, μεγαλώνω. Πάντα το έδειχνα αυτό σε άλλη στιγμή με αυτό που είχαμε πετύχει με τον COVID-19, με την επιστήμη και τα εμβόλια. Δηλαδή, δεν ήταν μόνο να ξεπεράσουμε τον COVID-19, ήταν να ξεπεράσουμε τον COVID-19, αλλά να τον ξεπεράσουμε με τη δική μας δημιουργικότητα...
(...) Δεν μπορεί κανείς να έχει αμφιβολίες ή άλλα συναισθήματα για τη στάση του λαού μας και για τη στάση των νέων μας. Αν και πολλοί μιλούν προσπαθώντας να δυσφημήσουν τον λαό και πολλοί μιλούν προσπαθώντας να δυσφημήσουν τη νεολαία μας.
Έχει να κάνει με το όραμα για τους νέους, ίσως έχει να κάνει με τα χρόνια μου ως φοιτητής, με τα χρόνια μου ως ηγέτης φοιτητών, αλλά το έχω ξαναπεί: για μένα, οι νέοι πρέπει να αντιμετωπίζονται ως οι σημαντικοί άνθρωποι που είναι στην κοινωνία μας. Όταν μιλάμε για ενότητα, δεν υπάρχει ενότητα εάν οι νέοι δεν αποτελούν μέρος αυτής της ενότητας. Όταν μιλάμε για συνέχεια, δεν υπάρχει συνέχεια χωρίς νέους. Γι' αυτό, σε αυτήν την έννοια της λαϊκής συμμετοχής, λέω πάντα: όλα πρέπει να έχουν μια διέξοδο για τη λαϊκή συμμετοχή, και μέσα σε αυτή τη λαϊκή συμμετοχή, όλα πρέπει να έχουν μια διέξοδο για το πώς συνεδριάζουμε και πώς συμμετέχουν οι νέοι.
Υπάρχουν καθημερινά παραδείγματα των απαντήσεων που δίνουν οι νέοι: η οργή τους για αυτό που συμβαίνει στη Βενεζουέλα. τη συμμετοχή τους στο αφιέρωμα στους πεσόντες ήρωές μας, στην Πορεία του Αγωνιζόμενου Λαού, και αργότερα στην Λαμπαδηδρομία. Αυτοί οι νέοι άνθρωποι ζουν μέσα από τις περίπλοκες καταστάσεις αυτών των καιρών, τις ελλείψεις αυτών των καιρών και μερικές φορές τα σχέδια της ζωής τους δεν είναι ακόμη αυτό που φιλοδοξούν, αλλά συνεχίζουν να έχουν αυτοπεποίθηση επειδή γνωρίζουν ότι αυτά τα σχέδια ζωής είναι πιο δυνατά εδώ από οπουδήποτε αλλού.
Αυτή η γενιά που έχουμε είναι πιο ανοιχτόμυαλη, αν και μερικοί άνθρωποι μερικές φορές λένε, «Όχι, δεν ξέρουν τόσα πολλά, δεν διαβάζουν τόσο πολύ». Και όταν τους μιλάς, εκπλήσσεσαι με το πόσο γνώστες είναι, με το βάθος της κρίσης τους, με τον τρόπο που μπορούν να διακρίνουν το περιεχόμενο, με την ευφυΐα τους. Αλλά επίσης, όταν τους καλείς να κάνουν δύσκολα πράγματα, τα κάνουν. Θυμάμαι, και το έχω εξηγήσει πολλές φορές, όταν ήμασταν απασχολημένοι με τη χάραξη μιας στρατηγικής για την αντιμετώπιση του COVID-19, όταν άρχισε να εμφανίζεται για πρώτη φορά, δεν είχαμε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι έπρεπε να καλέσουμε τους νέους και όταν πήγαμε να το κάνουμε, οι νέοι ήταν ήδη στην Κόκκινη Ζώνη. Κινητοποιήθηκαν μόνοι τους γιατί κατάλαβαν ότι μπορούσαν να συνεισφέρουν στη χώρα, ποιος καλύτερος από αυτούς. Και οι νέοι από όλους τους τομείς το έκαναν.
Σας λέω, κάθε φορά που είχα μια συνάντηση με νέους, κάθε φορά που συμμετείχα σε μια συζήτηση με νέους, πάντα μάθαινα και εμπλουτίζομαι από τις εμπειρίες και τις προοπτικές τους. Ακούγοντας τους νέους, μπορείς επίσης να δεις τα πράγματα διαφορετικά, θα έλεγα με έναν πιο σύγχρονο, πιο τολμηρό τρόπο, και αυτή η τόλμη που μπορούν να συνεισφέρουν οι νέοι μας, αυτή η ανησυχία με δέσμευση, είναι πολύ καλό για το έθνος και για όλα όσα θέλουμε να κάνουμε.
Και δεν μπορούσαμε να σκεφτούμε διαφορετικά, γιατί στην ιστορία μας, οι νέοι έπαιζαν πάντα θεμελιώδη ρόλο.
Οι νέοι σήμερα δεν διαφέρουν από αυτή την άποψη. Οι νέοι σήμερα έχουν επίσης αυτή την κληρονομιά, μοιράζονται αυτή την κληρονομιά. Ποιοι ήταν οι mambises; Και υπάρχουν παραδειγματικά παραδείγματα: ο νεαρός Céspedes, ο νεαρός Agramonte, ο νεαρός Maceo, οι μεγάλοι στοχαστές μας. ο νεαρός Μαρτί, σε ηλικία 16 ετών φυλακίστηκε άδικα επειδή υπερασπίστηκε τις πεποιθήσεις του. Κάθε χρόνο, όταν τελειώνει η Λαμπαδηδρομία, πηγαίνουμε εκεί και αποτίουμε φόρο τιμής στο λατομείο, και κάθε φορά που βλέπω το ποίημα στη μητέρα του, συγκινούμαι. Ότι αυτό το έγραψε ένας 16χρονος! Και οι επιστήμονές μας, και αυτοί που ηγήθηκαν της Επανάστασης του '33, της Εκατονταετούς Γενιάς, της Επανάστασης. Η γενιά των νέων που τη δεκαετία του 1960 αντιμετώπισε την επίθεση στο Girón, πραγματοποίησε την Εκστρατεία Αλφαβητισμού και στη συνέχεια έζησε τις ημέρες της Οκτωβριανής Κρίσης. Οι γενιές από εμάς που ήμασταν νέοι όταν ζήσαμε την Ειδική Περίοδο, όταν έπεσε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Και οι νέοι του σήμερα.
Θα μπορούσαμε να έχουμε την ενότητα και την αντίσταση που επιδεικνύει σήμερα ο κουβανικός λαός εν μέσω αυτής της κατάστασης, αν δεν συμμετείχαν οι νέοι;
Το θέμα είναι ότι υπάρχουν κάποιοι που μιλούν μόνο για αυτούς που έφυγαν, αυτούς που δοκίμασαν την τύχη τους σε άλλες χώρες, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν σπάσει τη σχέση τους με την Επανάσταση. Αντίθετα, πολλοί είναι αφοσιωμένοι σ’ αυτή. Σε αυτούς τους καιρούς απειλών, πόσοι έχουν επιστρέψει, πόσοι ανησυχούν, πόσοι διαδηλώνουν ενάντια στην επιθετικότητα;
Έτσι, εμπιστευόμαστε αυτούς τους νέους.
Και ποιο καλύτερο παράδειγμα; Τι συνοψίζει τις αξίες όλων αυτών των νέων αυτή τη στιγμή; Οι τριάντα δύο. Αυτή είναι η νεολαία μας. Και είναι το παρόν και το μέλλον του έθνους, είναι το παρόν και το μέλλον της πατρίδας και πρέπει να τους προσέχουμε πολύ. (...)