Τα τελευταία χρόνια μας έχουν δείξει πως δεν υπάρχει όριο στη βαρβαρότητα του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Μετά τον πόλεμο της Ουκρανίας και το ολοκαύτωμα της Παλαιστίνης, έρχεται η απόφαση εξόντωσης ενός ολόκληρου πληθυσμού. Του κουβανικού λαού που δεν δέχεται να αποδεχτεί την επικυριαρχία των ΗΠΑ, που με μεγάλες θυσίες επιμένει, εδώ και εφτά σχεδόν δεκαετίες, να προασπίζει την ανεξαρτησία, την κυριαρχία της χώρας του, την απόφασή του να ζήσει σε μια χώρα χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς κοινωνικές και φυλετικές διακρίσεις, σε μια κοινωνία αλληλέγγυα με τους αγωνιζόμενους λαούς σ’ όλο τον κόσμο, με όλους εκείνους που την έχουν ανάγκη.
Η Κούβα αποτελεί ιστορικό στόχο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ. Από την 1η Γενάρη 1959, από τη νίκη της Κουβανικής Επανάστασης και την εξέλιξή της σε σοσιαλιστική, αποτελεί και τον κύριο ταξικό εχθρό του στο δυτικό ημισφαίριο, ενάντια στον οποίο εφάρμοσε κάθε είδους επιθετικότητα.
Ο οικονομικός, εμπορικός και χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός της Κούβας, που εντάθηκε σημαντικά τα τελευταία εφτά χρόνια, έφτασε στο απόλυτο επίπεδο μετά την πειρατική επιδρομή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και συνοδεύεται από ανοιχτές απειλές στρατιωτικής επέμβασης.
Ρητά εκφρασμένος στόχος του αποκλεισμού είναι η κατάρρευση της κουβανικής οικονομίας και κοινωνίας, η δημιουργία έκτακτης κατάστασης και η ανατροπή της Επανάστασης. Η μακρόχρονη οικονομική ασφυξία τώρα έγινε ολοκληρωτική, καθώς λείπει οποιαδήποτε ουσιαστική βοήθεια ακόμα και από χώρες που διατείνονται πως διάκεινται φιλικά απέναντι στην Κούβα και με τις οποίες έχει καλές σχέσεις.
Η Κούβα δεν έχει πρόσβαση σε αναγκαία κεφάλαια, η προμήθεια πρώτων υλών, μηχανημάτων, φαρμάκων και τροφίμων είναι πολύ δύσκολη και γίνεται σε τιμές πολύ μεγαλύτερες από τις τρέχουσες στις διεθνείς αγορές. Αυτά καθώς και η μείωση των εσόδων από τις εξαγωγές και τον τουρισμό δεν επιτρέπουν τις αναγκαίες επενδύσεις, με αρνητικά αποτελέσματα στη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή, διαταραχές στην ηλεκτροδότηση και στη διάθεση τροφίμων καθώς και στους τομείς που αποτελούσαν και εξακολουθούν, παρά τις ελλείψεις, να αποτελούν το καύχημα της Επανάστασης, την υγεία και την παιδεία.
Αυτά αποδεικνύουν το γενοκτόνο χαρακτήρα του αποκλεισμού που έχει ήδη αναγκάσει πάνω από ένα εκατομμύριο Κουβανούς να μεταναστεύσουν, προκαλώντας μείωση του πληθυσμού και σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα.
Η κατάσταση, μετά τις τελευταίες απειλές του Τραμπ και του Ρούμπιο, είναι πολύ δύσκολη και ρευστή και η πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Θεωρούμε όμως σίγουρο πως είτε στην ειρήνη που είναι στην πραγματικότητα πόλεμος, είτε στον πόλεμο, οι ιμπεριαλιστές θα βρουν μπροστά τους έναν λαό αποφασισμένο να υπερασπιστεί την ελευθερία του και το δικαίωμά του να στηρίξει το σοσιαλισμό και να χτίσει το μέλλον του όπως ο ίδιος έχει επιλέξει.
Το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για να τερματιστεί ο αποκλεισμός και να αποτραπεί οποιαδήποτε στρατιωτική πρόκληση ενάντια στο νησί της Επανάστασης. Ακόμα, θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να συνεισφέρει ώστε να δοθεί έστω και μια μικρή ανακούφιση στο δοκιμαζόμενο, αλλά ακατάβλητο κουβανικό λαό.
Αθήνα, 6 Φλεβάρη 2026