Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση

Το μήνυμα του προέδρου του Ινστιτούτου Φιλίας με τους λαούς της Κούβας (ICAP)

ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΚΟΥΒΑΝΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

 Αβάνα, 7 Γενάρη 2026

Δρα Νίκο Καρανδρέα

Πρόεδρο

Μέλη του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας & Αλληλεγγύης

Δεχθείτε έναν αδελφικό χαιρετισμό και τις ειλικρινείς ευχές μας ώστε αυτή η Γενική Συνέλευση να αποτελέσει ένα σημαντικό βήμα όχι μόνο για σκέψεις για τη δουλειά που αναπτύχθηκε από τόσους συντρόφους στο ωραίο και γεμάτο προκλήσεις καθήκον που είναι η αλληλεγγύη με την Κούβα, αλλά και για να συμφωνήσετε για τις προτεραιότητες των επόμενων χρόνων.

Η επίθεση στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας, η παράνομη απαγωγή του συνταγματικού προέδρου Μαδούρο Μόρος και οι ανοιχτές απειλές του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ενάντια στην Κούβα και άλλες χώρες της περιοχής της Λατινικής Αμερικής αποτελούν μια αξιόπιστη απόδειξη ότι διακυβεύεται η ειρήνη και η σταθερότητα του κόσμου.

Θα πρέπει κανείς να περιμένει να ενταθούν ακόμα περισσότερο τα μονομερή καταχρηστικά μέτρα σε όλους τους τομείς ενάντια στο λαό μας, προσπαθώντας να υποτάξουν με την πείνα και την απελπισία τον κουβανικό λαό, εκφοβίζοντάς μας και ενισχύοντας τον πόλεμο των ΜΜΕ, την παραπληροφόρηση και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητάς μας, για να πλήξουν τον τουρισμό, τη διεθνή συνεργασία και τις ανταλλαγές ανάμεσα στους λαούς.

Μπροστά σ’ αυτές τις προκλήσεις, είμαστε πεισμένοι ότι, όπως στις δύσκολες στιγμές της Ειδικής Περιόδου, θα συνεχίσουμε να υπολογίζουμε σε φίλους σαν εσάς. Ότι βασισμένοι στο γεγονός ότι δεν πρόκειται να υποκύψουμε, θα εξακολουθήσετε να δυναμώνετε τη διεθνή πολιτική και οικονομική αλληλεγγύη με την Κούβα.

Είναι επιτακτική ανάγκη η δουλειά για την επίτευξη μεγαλύτερης συμμετοχής Ελλήνων φίλων στις διεθνείς μπριγάδες εθελοντικής εργασίας και οργάνωσης ομάδων που να ταξιδεύουν στην Κούβα για να γνωρίσουν από κοντά την πραγματικότητα του λαού μας. Πρόκειται για έναν αναγκαίο και απόλυτα χρήσιμο τρόπο για να σπάμε τον αποκλεισμό.

Ελπίζουμε πως θα συνεχίσετε να μας συντροφεύετε στη μάχη με τα ΜΜΕ στα δίκτυα και άλλα ψηφιακά μέσα, προσφέροντας αληθινή πληροφόρηση και συγκεντρώνοντας περισσότερους νέους στη δράση σας, ώστε να καταφέρουμε να έχουμε ένα κίνημα αλληλεγγύης πιο ενισχυμένο και ενωμένο για την υπεράσπιση της Κουβανικής Επανάστασης και άλλων δίκαιων υποθέσεων στον κόσμο.

Από την επαναστατική και αήττητη Κούβα, σας επιβεβαιώνουμε τη δέσμευσή μας και τη σταθερή πεποίθησή μας ότι θα εξακολουθήσουμε να υπερασπίζουμε τις κατακτήσεις της σοσιαλιστικής Επανάστασης, που με τόση προσπάθεια έχουμε οικοδομήσει.

Αδελφικά,

Φερνάντο Γκονσάλες Γιορτ           

Ομιλία του προέδρου

του απερχόμενου ΔΣ

και απολογισμός πεπραγμένων

Σας καλωσορίζω στη σημερινή Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση

Αν και σκοπός της είναι βέβαια η εκλογή νέου ΔΣ του Συνδέσμου μας, η χρονική της συνάφεια με την 67^η επέτειο της Κουβανικής Επανάστασης και, κύρια, τα τρέχοντα γεγονότα στην Καραϊβική δεν μπορούν παρά να την καθορίσουν ως εκδήλωση αλληλεγγύης, στήριξης του κουβανικού λαού, όλων των λαών της Καραϊβικής και της Λ. Αμερικής που αντιμετωπίζουν για μια ακόμα φορά την επίθεση του βορειοαμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα αποτελεί κατά παραδοχή των ίδιων των αμερικανών, του ίδιου του Τραμπ – πέρα από τις γελοίες προφάσεις για αντιμετώπιση του εμπορίου ναρκωτικών – ένα καινούργιο στάδιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης για την πρωτοκαθεδρία στη ληστεία του μόχθου των λαών.

Η τεράστια επέκταση της κινεζικής οικονομίας στη Λ. Αμερική, η ανάπτυξη νέου εμπορικού-ναυτικού δρόμου και ο πολλαπλασιασμός των επενδύσεων θίγουν για πρώτη φορά άμεσα την οικονομική κυριαρχία των ΗΠΑ στην περιοχή. Εξ ου και η αναθέρμανση του δόγματος Μόνρω, που διακηρύχθηκε το 1822, αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση των χωρών της Λ. Αμερικής από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Το δόγμα αυτό πρόβαλε την αποκλειστικότητα των ΗΠΑ στη διαχείριση των πραγμάτων στην περιοχή, ουσιαστικά την επικυριαρχία τους, στρεφόμενο ιδιαίτερα ενάντια στην κύρια ιμπεριαλιστική δύναμη της εποχής εκείνης, τη Μ. Βρεττανία.

Ο στόχος αυτός, δηλαδή η αποκατάσταση της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των μονοπωλίων των ΗΠΑ στη Λ. Αμερική, αλλά και σε ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο αποτελεί ένα από τα βασικά στοιχεία της βορειοαμερικάνικης ολιγαρχίας και της διακυβέρνησης Τραμπ που εκφράστηκαν με την επιβολή της θέλησής τους στον Παναμά, την εκλογή υποτακτικής σ’ αυτούς κυβέρνησης στην Ονδούρα, με την ανάπτυξη της μεγαλύτερης μετά το 1962 αρμάδας στην Καραϊβική, τις πειρατικές επιθέσεις, την επίθεση στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του Μαδούρο, με τις ανοιχτές απειλές ενάντια στην Κολομβία, την Κούβα, την Νικαράγουα, αλλά και τις απειλές προσάρτησης της Γροιλανδίας, απειλές ακόμα και εναντίον του Καναδά.

Ο Σύνδεσμός μας με ανακοίνωσή του κατάγγειλε άμεσα την επίθεση στη Βενεζουέλα προβάλλοντας τους πραγματικούς της λόγους: την εξουδετέρωση μιας κυβέρνησης με στενές φιλικές και οικονομικές σχέσεις με τους αντιπάλους των ΗΠΑ, επίδειξη της στρατιωτικής τους δύναμης και της αποφασιστικότητας να την εξασκήσουν και – ίσως τον πιο βασικό, την εξασφάλιση του βενεζουελάνικου πετρελαίου, των αποθεμάτων που υπολογίζεται πως αποτελούν το 17,5% των παγκόσμιων και τα οποία θα δώσουν στις ΗΠΑ σημαντικό πλεονέκτημα έναντι της Κίνας, ιδιαίτερη στην περίπτωση ανοιχτής πολεμικής σύρραξης.

Όλοι γνωρίζουμε πως η Κούβα έγινε τον Γενάρη του 1959 και εξακολουθεί να είναι η μόνη πραγματικά ανεξάρτητη, αυτοκυρίαρχη χώρα της Λ. Αμερικής πράγμα που εξασφαλίστηκε και συνεχίζει να εξασφαλίζεται από το σοσιαλιστικό χαρακτήρα της επανάστασης. Σαν τέτοια, η Κούβα αποτελεί το κύριο πολιτικό πρόσκομμα στην βορειοαμερικανική επικυριαρχία, αλλά ακόμα περισσότερο, εκτός από πολιτικό αποτελεί και τον μόνο ταξικό εχθρό.

Θα αποφύγω να επαναλάβω τα γνωστά σε όλους μας επιτεύγματα του σοσιαλισμού στην Κούβα καθώς επίσης και τις πολύπλευρες εκφάνσεις της βορειοαμερικάνικης επιθετικότητας που ξεκίνησε ουσιαστικά από την νίκη της Επανάστασης: Στρατιωτικές επεμβάσεις, δολιοφθορές, τρομοκρατία, επικοινωνιακός πόλεμος και την πιό επικίνδυνη, τον μακρόχρονο οικονομικό, εμπορικό και χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό. Όλα αυτά δείχνουν γιατί οι ΗΠΑ θεωρούν πως η Κούβα είναι ο ιστορικός ταξικός εχθρός τους στην αμερικανική ήπειρο. Εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Κούβα είναι ταυτόχρονα ένα ταξικό αγκάθι και για τον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό.

Όσο κι αν είναι οδυνηρό, δεν μας αρμόζει, δεν αρμόζει στους φίλους της Κούβας να ωραιοποιούν την πολύ δύσκολη οικονομική, πολιτική, αλλά και κοινωνική κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η Κούβα. Άλλωστε ποτέ οι κουβανοί δεν έκαναν και δεν κάνουν κάτι τέτοιο. Ακόμα περισσότερο η παραδοχή των δυσκολιών, των σφαλμάτων ήταν και είναι η ειδοποιός διαφορά της σοσιαλιστικής Κούβας, ο τρόπος λειτουργίας της επανάστασης, της ηγεσίας της, του Φιδέλ Κάστρο.

Είναι πράγματι γεγονός πως η Κούβα διανύει την πιο δύσκολη φάση της σύγχρονης ιστορίας της.

Ο οικονομικός, εμπορικός και χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός, που έχει ενταθεί στο έπακρο εδώ και αρκετά χρόνια και η έλλειψη ουσιαστικής βοήθειας ακόμα και από χώρες που διατείνονται πως βρίσκονται στον αντίποδα του δυτικού ιμπεριαλισμού, με τις οποίες η Κούβα έχει καλές πολιτικές και κάποιες οικονομικές σχέσεις, έχουν οδηγήσει σε οικονομική δυσπραγία. Η Κούβα δεν έχει πρόσβαση σε αναγκαία κεφάλαια, η προμήθεια πρώτων υλών, μηχανημάτων, φαρμάκων και τροφίμων είναι πολύ δύσκολη και γίνεται σε τιμές πολύ μεγαλύτερες από τις τρέχουσες στις διεθνείς αγορές. Αυτά καθώς και η μείωση των εσόδων από τις εξαγωγές και τον τουρισμό δεν επιτρέπουν τις αναγκαίες επενδύσεις με αρνητικά αποτελέσματα στη βιομηχανική και αγροτική παραγωγή, διαταραχές στην ηλεκτροδότηση και στη διάθεση τροφίμων καθώς και στους τομείς που αποτελούσαν και εξακολουθούν, παρά τις ελλείψεις, να αποτελούν το καύχημα της Επανάστασης, την υγεία και την παιδεία.

Η κατάσταση επιβαρύνεται από την πίεση που εξασκείται στο κουβανικό πέσο προκαλώντας σημαντικές διακυμάνσεις των τιμών και άλλα παρεπόμενα, λόγω και της ύπαρξης ενός σημαντικού ιδιωτικού τομέα κύρια στο εμπόριο, τις υπηρεσίες και την αγροτική παραγωγή.

Όπως είπα, τα παραπάνω αποτελούν αποτέλεσμα και αποδεικνύουν τον ουσιαστικά γενοκτόνο χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού αποκλεισμού που έχει οδηγήσει στη μετανάστευση πάνω από 1 εκατομμύριο κουβανούς – κατά πλειοψηφία νέους ανθρώπους με υψηλή επαγγελματική κατάρτιση, έχει μειώσει σημαντικά τον πληθυσμό, δημιουργώντας παράλληλα σοβαρό δημογραφικό πρόβλημα.

Σ’ αυτές τις πραγματικές δυσκολίες βασίζονται οι κομπασμοί του Τραμπ πως δήθεν δεν χρειάζεται να πραγματοποιηθεί ιμπεριαλιστική επέμβαση στην Κούβα καθώς αυτή βρίσκεται στα πρόθυρα κατάρρευσης.

Θυμίζω πως η οικονομική και κοινωνική διάλυση της Κούβας ήταν πάντοτε ο ρητά εκφρασμένος στόχος του αποκλεισμού. Ιδιαίτερα θα ήθελα να θυμίσω τα λόγια του αμερικανού βουλευτή  Torricelli που εισηγήθηκε τον ψευδεπίγραφο  Νόμο γιά την Κουβανική Δημοκρατία του 1992 τονίζοντας ότι θα προκαλούσε «την πτώση του Κάστρο μέσα σε λίγες βδομάδες». Κι αυτό γιατί ο νόμος που έγινε γνωστός με το όνομα του εισηγητή του, ενδυνάμωνε σημαντικά τον αποκλεισμό τη στιγμή που οι ανατροπές στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες άφηναν, κατά την κρίση των ιμπεριαλιστών, την Κούβα απροστάτευτη.

Έτσι νόμιζαν τότε, έτσι νομίζουν και τώρα.

Όμως στην Κούβα η επανάσταση και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού έχουν δημιουργήσει διαφορετικούς κοινωνικούς θεσμούς και δεσμούς που είναι σημαντικά πιο ανθεκτικοί απ’ αυτούς των καπιταλιστικών κοινωνιών. Έχουν δημιουργήσει στάσεις ζωής που ακόμα και σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, όπως κατά τον τελευταίο καταστροφικό τυφώνα Μελίσσα, αποδείχτηκαν σωτήριες: Αλληλεγγύη, αυταπάρνηση, ανθεκτικότητα, επιμονή, πείσμα, συλλογικά προσπάθεια.

Ο λαός αυτός έχει μια από τις πιο μακρόχρονες συνεχείς επαναστατικές παραδόσεις, μια αγωνιστική ιστορία σχεδόν 160 χρόνων. Είναι ένας λαός που αψήφησε τον βορειομερικανικό γίγαντα, που οδηγημένος από τον Φ. Κάστρο νίκησε τη δικτατορία, νίκησε την αστική τάξη, τους εισβολείς, εργάστηκε για το σοσιαλισμό, νίκησε στην Αγκόλα και ανέτρεψε το καθεστώς του απαρτχάιντ. Είναι ένας λαός και μια ηγεσία που αντιστάθηκαν στη διαβρωτική διαλυτική διείσδυση του αντεπαναστατικού αναθεωρητισμού που ανέτρεψε το σοσιαλισμό στη Σ. Ένωση. Είναι αυτοί που ξεπέρασαν την ειδική περίοδο. Αυτοί που αποτελούν το παράδειγμα του ασυμβίβαστου διεθνισμού.

Η κατάσταση είναι δύσκολη και ρευστή. Κανείς δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε εμπιστοσύνη στα λόγια των ιμπεριαλιστών και η πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Θεωρούμε όμως σίγουρο πως είτε στην ειρήνη που είναι στην πραγματικότητα πόλεμος, είτε στον πόλεμο, οι ιμπεριαλιστές θα βρουν μπροστά τους  έναν λαό αποφασισμένο να υπερασπιστεί την ελευθερία του και το δικαίωμα να στηρίξει τον σοσιαλισμό και χτίσει το μέλλον του όπως αυτός ο ίδιος έχει επιλέξει.

Το διεθνιστικό κίνημα αλληλεγγύης θα κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να τερματιστεί ο αποκλεισμός και να αποτραπεί οποιαδήποτε στρατιωτική πρόκληση ενάντια στο νησί της Επανάστασης.