ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης καταγγέλλει με αγανάκτηση την πιο πρόσφατη επιθετική ενέργεια των ΗΠΑ ενάντια στο νησί της Επανάστασης.

Η κήρυξη ως ουσιαστικά παράνομου του προέδρου Ντίας-Κανέλ με την επιβολή κυρώσεων εναντίον του και η ποινικοποίηση θεσμικών οργάνων της Κούβας, ιδρυμάτων, οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και κουβανικών εταιριών, έρχεται λίγες μέρες μετά τις ιταμές κατηγορίες κατά του στρατηγού Ραούλ Κάστρο και την επιβολή κυρώσεων στο Grupo de Administración Empresarial,  μια ομάδα εταιριών των Κουβανικών Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Αυτές καθεαυτές οι δηλώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης είναι γελοίες, γίνονται όμως επικίνδυνα σοβαρές όταν τις δούμε ενταγμένες μέσα στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τους επαναστατικούς θεσμούς ως παράνομα στοιχεία που καταδυναστεύουν και εκμεταλλεύονται τον κουβανικό λαό. Η διαδικασία αυτή έχει ήδη χρησιμοποιηθεί όχι μόνο σαν στοιχείο πίεσης αλλά και για να δικαιολογήσει επεμβάσεις, όπως η απαγωγή του Μαδούρο και η στρατιωτικη επίθεση στο Ιράν.

Είναι φανερό πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια εξαιρετικά προωθημένη φάση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας που, μετά τον πλήρη οικονομικό και ενεργειακό στραγγαλισμό της Κούβας, επιχειρεί να δαιμονοποιήσει και να αποκόψει την πολιτική ηγεσία και βασικούς θεσμούς από την κοινωνία και να δημιουργήσει έρεισμα στρατιωτικής επέμβασης.

Την πρέπουσα απάντηση έχει ήδη δώσει ο κουβανικός λαός με τα 6 εκατομμύρια υπογραφών υποστήριξης της Επανάστασης και εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτών για την Πρωτομαγιά. Θα τη δώσει και πάλι αν αυτό χρειαστεί.

Στεκόμαστε δίπλα στον ηρωικό κουβανικό λαό, απαιτώντας να σταματήσει κάθε κακόβουλη ενέργεια ενάντια στη σοσιαλιστική Κούβα και, ειδικότερα, απαιτώντας από την ελληνική κυβέρνηση να τηρήσει τουλάχιστον τα προσχήματα και να μην συγκατανεύσει σε ένα καινούργιο ιμπεριαλιστικό έγκλημα.

Κάτω τα χέρια από την Κούβα

Ζήτω η Κουβανική Επανάσταση

Ο λαός της σοσιαλιστικής Κούβας είναι ο μόνος

που έχει δικαίωμα να αποφασίζει για το μέλλον του

Αθήνα, 5.6.2026

Αθήνα 24.05.2026

Εμείς που το καλοκαίρι του 1993 είχαμε την τιμή να αντιπροσωπεύσουμε την Οργάνωσή μας, την Κομμουνιστική Νεολαία Ελλάδας, ως πρώτη μπριγάδα, με το όνομα «ΣΩΤΗΡΙΑ ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΥ», στο Νησί της Επανάστασης – σε πολύ δύσκολες και τότε συνθήκες («Ειδική Περίοδος») – εκφράζουμε και σήμερα την αμέριστη συμπαράστασή μας στον ηρωικό λαό και το Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας. Μένουν βαθιά χαραγμένα στην μνήμη μας τα περήφανα λόγια στο γράμμα του συντρόφου Hose από το Kapamento "EL PARAISO" ότι "θα αντέξουμε όλες τις δοκιμασίες γιατί παλεύουμε για την ειρήνη και την κοινωνική δικαιοσύνη".

Καλούμε το λαό και τη νεολαία της χώρας μας να συνεχίσουν και να εκφράσουν πιο έντονα και πολύμορφα την αλληλεγγύη σε ένα λαό, που πάνω από 60 χρόνια, αποδεικνύει ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι ανίκητος, ότι ο αγώνας για το δίκιο των εργαζομένων όλου του κόσμου και η ελπίδα για μια ζωή στο «μπόι των ανθρώπων και των ονείρων» μπορεί και θα νικήσει.

Ως μικρή συνεισφορά στον αγώνα του Κουβανικού λαού και το Κομμουνιστικού Κόμματος προσφέρουμε το ποσό των 530 € μέσω του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης.

PATRIA O MUERTE!!!

SOCIALISMO O MUERTE!!!

Η ΚΟΥΒΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ!!!

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης συμμετείχε την Κυριακή 31 Μαΐου 2026 σε εκδήλωση του Σωματείου Εργαζόμενων στον Χώρο του Χορού (Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ.).

Το Σωματείο Εργαζόμενων στον Χώρο του Χορού, συμμετείχε στη δράση αυτή, αποδεχόμενο το αίτημα πάνω από 100 Κουβανών καλλιτεχνών και διανοουμένων, να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους και να καταδικάσουν την προσπάθεια στραγγαλισμού της Κούβας από τον Αμερικανικό γενοκτονικό  αποκλεισμό. 

Το σωματείο με όπλο την τέχνη του χορού ξεκίνησε καμπάνια οικονομικής ενίσχυσης προς την Εθνική Σχολή Χορού, την Εθνική Σχολή Μπαλέτου και το Εθνικό Μπαλέτο της Κούβας σε συνεργασία με το Σύνδεσμό μας και την Πρεσβεία της Κούβας στην Ελλάδα. 

Είναι εντυπωσιακό να αναλογιστούμε ότι σε αυτές τις ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες και παρά τις μεγάλες διακοπές ρεύματος οι χώροι της τέχνης, τα θέατρα και οι σχολές χορού στο νησί, δεν έχουν πάψει στιγμή να λειτουργούν και να δίνουν παραστάσεις υψηλού επιπέδου σε ολόκληρη την Κούβα.

Στην εκδήλωση έγιναν μαθήματα χορού και όλα τα χρήματα αυτών που συμμετείχαν θα διατεθούν για την οικονομική βοήθεια της Κούβας.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε αντιπροσωπεία του συνδέσμου μας και μίλησε το μέλος του διοικητικού συμβουλίου Βαγγέλης Δελατόλας. 

Στις 9 Μαΐου ολοκληρώθηκε η 19^η Διεθνής Μπριγάδα Αλληλεγγύης για την Πρωτομαγιά που διοργάνωνε το Κουβανικό Ινστιτούτο Φιλίας των Λαών (ICAP), μια εμπειρία βαθιά πολιτική και ανθρώπινη, που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί πλήρως με λέξεις. Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι, ήταν μια άμεση επαφή με έναν λαό που συνεχίζει, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, να υπερασπίζεται την επανάστασή του, την κυριαρχία του και το δικαίωμα να χαράζει το δικό του δρόμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Κατά τη διάρκεια της μπριγάδας είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφτούμε ιστορικούς χώρους της Επανάστασης, να αποτίσουμε φόρο τιμής στον Φιδέλ Κάστρο και να συζητήσουμε με εκπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, με προέδρους συνδικάτων,  εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές και μέλη οργανώσεων αλληλεγγύης. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις έγινε ακόμη πιο καθαρό πως οι τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα δεν είναι αποτέλεσμα «αποτυχίας του σοσιαλισμού», όπως επιδιώκουν να παρουσιάσουν τα αστικά ΜΜΕ, αλλά συνέπεια του πολυετούς εγκληματικού οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και της συνεχούς προσπάθειας ασφυξίας ενός λαού που δεν υποτάσσεται.

Βιώσαμε από κοντά μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Οι συχνές διακοπές ρεύματος, οι ελλείψεις σε φάρμακα, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης δεν ήταν κάτι θεωρητικό ή μακρινό, ήταν η καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ο κουβανικός λαός. Και όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ως επί το πλείστον, αυτό που κυριαρχούσε δεν ήταν η παραίτηση αλλά η αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. Ως μπριγαδιστές προσπαθήσαμε και εμείς να συμβάλουμε έμπρακτα κάνοντας αγροτικές εργασίες στην ύπαιθρο, αλλά και μεταφέροντας και δωρίζοντας φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, γνωρίζοντας βέβαια ότι αυτές οι κινήσεις έχουν κυρίως συμβολική σημασία μπροστά στις τεράστιες ανάγκες που δημιουργεί ο αποκλεισμός.

Η συμμετοχή μας στην πορεία της Πρωτομαγιάς ήταν συγκλονιστική. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους της Αβάνας, όχι από «υποχρέωση», όπως συχνά παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα, αλλά με πραγματική πίστη στη δύναμη της συλλογικότητας και της εργατικής εξουσίας. Η εικόνα εργατών, νέων, φοιτητών και οικογενειών να διαδηλώνουν μαζί, με συνθήματα υπέρ του σοσιαλισμού, της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ενάντια στον αποκλεισμό των ΗΠΑ, ήταν μια ζωντανή απάντηση στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα που κυριαρχεί στην Ευρώπη και συνολικά στη Δύση.

Αυτό που αξίζει να σημειωθεί ήταν η αξιοπρέπεια και η συνείδηση του ίδιου του κουβανικού λαού. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, βλέπεις ανθρώπους χαμογελαστούς που συνεχίζουν να υπερασπίζονται συλλογικές κατακτήσεις στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική οργάνωση, εκτιμώντας την έμπρακτη αλληλεγγύη των υπόλοιπων χωρών.  Βλέπεις έναν λαό που δεν έχει αποδεχτεί τη λογική του ατομικού δρόμου και του κέρδους ως μοναδική «κανονικότητα».

Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι σε κάθε εκδήλωση αναδεικνυόταν η αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό. Η σύνδεση των αγώνων των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό, την κατοχή και την εκμετάλλευση δεν παρουσιαζόταν σαν μια τυπική πολιτική διακήρυξη, αλλά σαν αναπόσπαστο κομμάτι της επαναστατικής και διεθνιστικής αντίληψης που συνεχίζει να χαρακτηρίζει την Κούβα.

Η εμπειρία αυτή επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι καθήκον κάθε προοδευτικού ανθρώπου να στέκεται απέναντι στον ιμπεριαλισμό, στις επεμβάσεις και στις πολιτικές αποκλεισμού που επιχειρούν να γονατίσουν λαούς που επιλέγουν διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης.

Ταυτόχρονα, έγινε ακόμη πιο φανερό πως η επίθεση απέναντι στην Κούβα δεν περιορίζεται μόνο στις οικονομικές κυρώσεις. Το τελευταίο διάστημα εντείνεται συνολικά η αντικουβανική εκστρατεία, με προκλητικές πολιτικές και δικαστικές κινήσεις που επιχειρούν να ποινικοποιήσουν ακόμα και την ίδια την ιστορική ηγεσία της Κουβανικής Επανάστασης, όπως φάνηκε και με τις απαράδεκτες πρωτοβουλίες για διεθνές ένταλμα σύλληψης απέναντι στον Ραούλ Κάστρο. Τέτοιες κινήσεις δεν στοχεύουν στην «υπεράσπιση της δημοκρατίας», αλλά στην ένταση της πίεσης απέναντι σε μια χώρα που εξακολουθεί να αντιστέκεται στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία.

Ακόμη να αναφερθεί ότι η διοργάνωση της μπριγάδας ήταν εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα. Από την πολιτική προετοιμασία και το πρόγραμμα μέχρι τη φιλοξενία και το συντονισμό, την άμεση λύση ζητημάτων που προέκυπταν, ήταν εμφανής η σοβαρή δουλειά και η φροντίδα των ανθρώπων που την οργάνωσαν. Αυτή η συλλογική προσπάθεια συνέβαλε καθοριστικά ώστε η εμπειρία να είναι ουσιαστική, πλούσια και πραγματικά αξέχαστη.

Η Κούβα, πέρα από όσα μπορεί να διαβάσει κανείς ή να ακούσει, είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικά αντοχή, αξιοπρέπεια και διεθνισμός. Επιστρέψαμε πίσω όχι μόνο με εικόνες και εμπειρίες, αλλά και με περισσότερα ερωτήματα, μεγαλύτερη ανάγκη να κατανοήσουμε βαθύτερα την πραγματικότητα της Κούβας και ακόμη πιο ισχυρή επιθυμία να ξαναβρεθούμε εκεί. Με ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό για τον κουβανικό λαό και με βαθύτερη πεποίθηση ότι, όσο ο καπιταλισμός γεννά πολέμους, φτώχεια και εξαθλίωση, τόσο θα παραμένει αναγκαίος ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Τα μέλη

της ελληνικής μπριγάδας

για την Πρωτομαγιά

Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης καταδικάζει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την προκλητική έκδοση εντάλματος από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, στις 20 Μάη, εναντίον του ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, του Στρατηγού Ραούλ Κάστρο Ρους.

Πρόκειται για μια απεχθή ενέργεια εκ μέρους του αμερικανικού ιμπεριαλισμού που προσπαθεί με αυτόν τον τρόπο να εντείνει τις απειλές του ενάντια στον ηρωικό κουβανικό λαό, έναν λαό στο μάτι του κυκλώνα, ο οποίος αντιστέκεται στις επιθέσεις και στον άδικο βάρβαρο αποκλεισμό που έχει επιβληθεί ενάντιά του.

Το ένταλμα σύλληψης είναι μια ποταπή και αισχρή πράξη πολιτικής πρόκλησης της αμερικανικής κυβέρνησης, βασισμένη στην παραποίηση του περιστατικού της κατάρριψης εντός του κουβανικού εναέριου χώρου δύο αεροσκαφών που λειτουργούσαν από την μισθοφόρους της αντικουβανικής οργάνωσης «Βrothers to the Rescue», τον Φλεβάρη του 1996, οργάνωση της οποίας οι επανειλημμένες παραβιάσεις της κυριαρχίας της Κούβας, και με τη στήριξη των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ για εχθρικούς σκοπούς ήταν προφανώς και ευρέως γνωστές.

Αυτή η χαλκευμένη κατηγορία εναντίον του Ηγέτη της Κουβανικής Επανάστασης, προστίθεται στις επανειλημμένες προσπάθειες του αμερικανικού ιμπεριαλισμού – ο οποίος ενισχύει τέτοιες αντικουβανικές οργανώσεις – να κατασκευάσουν ένα δόλιο αφήγημα. Ματαιοπονούν αν πιστεύουν ότι έτσι μπορούν να χτυπήσουν την Κουβανική Επανάσταση, ένα σημείο αναφοράς για τους λαούς και τους επαναστάτες όλου του κόσμου, αλλά και τον λαό της, μέσω της ενίσχυσης μονομερών καταναγκαστικών μέτρων, συμπεριλαμβανομένου του άδικου ενεργειακού αποκλεισμού, καθώς και των απειλών ανοιχτής ένοπλης ιμπεριαλιστικής επέμβασης, όπως δείχνει η αποστολή του αεροπλανοφόρου «USS Nimitz» και οι ίδιες οι κυνικές δηλώσεις του ίδιου του Τραμπ, του Ρούμπιο και των άλλων επιτελών τους.

Στηρίζουμε με κάθε τρόπο την Κούβα στη δέσμευσή της να διατηρήσει την ειρήνη στην περιοχή, καθώς και στο αναφαίρετό δικαίωμά της να ασκεί νόμιμη άμυνα ενάντια σε επιθέσεις και παραβιάσεις της κυριαρχίας της. Στεκόμαστε στο πλευρό του κουβανικού λαού που διατρανώνει την αποφασιστικότητά του να υπερασπιστεί τη Σοσιαλιστική Επανάσταση και την Πατρίδα του.

Αυτές τις κρίσιμες ώρες για τον λαό της Κούβας καλούμε ως Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης τον ελληνικό λαό να εκφράσει την καταδίκη του απέναντι στα εγκληματικά ιμπεριαλιστικά σχέδια, σε κάθε απόπειρα στρατιωτικής επέμβασης κατά της Κούβας και δίωξης του Ραούλ Κάστρο, και να δείξει ακόμα πιο μαζικά και δυναμικά την αλληλεγγύη του στον γενναίο λαό της Κούβας, δείχνοντας έμπρακτα ότι «¡Cuba no está sola!». Η Κούβα δεν είναι μόνη της!

Ως Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης συμμετέχουμε (με το πανό μας) και καλούμε στη

Συγκέντρωση Αλληλεγγύης που οργανώνουν η Κ.Ο. Αττικής του ΚΚΕ και η Ο.Π. Αττικής της ΚΝΕ,

το Σάββατο 23 Μάη, στις 19.00 στο Πάρκο Ελευθερίας και στην

πορεία που θα ακολουθήσει προς την αμερικανική πρεσβεία.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟ ΝΗΣΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

  Ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας & Αλληλεγγύης ανακοινώνει ότι η προγραμματισμένη για το Σάββατο, 23 Μάη 2026, εκδήλωση αλληλεγγύης με το λαό της Κούβας που επρόκειτο να γίνει στο Χαϊδάρι, αναβάλλεται λόγω της συγκέντρωσης αλληλεγγύης και πορείας στην αμερικάνικη πρεσβεία που έχει προγραμματιστεί για την ίδια μέρα και ώρα.

Κάτω τα χέρια από την Κούβα!

Εκδήλωση αλληλεγγύης στον κουβανικό λαό

Σάββατο 23 Μαΐου 2026 και ώρα 7⁰⁰ το απόγευμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου Χαϊδαρίου.

 Την εκδήλωση θα ανοίξει ο Δήμαρχος Χαϊδαρίου Μιχάλης Σελέκος.  Από τον Ελληνοκουβανικό Σύνδεσμο τοποθέτηση θα κάνει το μέλος του ΔΣ Βαγγέλης Δελατόλας. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρέσβης της Κούβας Αραμίς Φουέντε Ερνάντες.

 Επίσης θα υπάρξει ολιγόλεπτο μουσικό πρόγραμμα και προβολή ταινίας. Παράλληλα στο χώρο θα λειτουργεί έκθεση φωτογραφίας με θέμα «η Κούβα και οι Διεθνείς ιατρικές ταξιαρχίες ΧΕΝΡΙ ΡΗΒ».

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Μπαζάρ Αλληλεγγύης και υλικής στήριξης που διοργάνωσε ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης - Παράρτημα Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τους

Δημοκρατικούς Συλλόγους  Γυναικών  Εύοσμου Κορδελιού,
Αμπελοκήπων Μενεμένης, Νεάπολης -Συκεών

και την Επιτροπή Ειρήνης Δυτικής Θεσσαλονίκης

Ο λαός της Δυτικής Θεσσαλονίκης έδωσε απάντηση στην προκλητική πολιτική των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, με τον υπερεξηντάχρονο απάνθρωπο, εγκληματικό και γενοκτονικό αποκλεισμό το Σάββατο 11 Απριλίου.Μετά την Καλαμαριά ήταν μεγάλη η προσέλευση και η συμβολή του κόσμου και  από τις Δυτικές συνοικίες. Στο  πολύ καλά διαμορφωμένο φουαγιέ του Δημαρχείου του Εύοσμου οι γυναίκες των Συλλόγων Γυναικών με μεγάλη χαρά βοήθησαν και προσέφεραν δικά τους έργα και προϊόντα ενισχύοντας έτσι την ποικιλία του παζαριού.     

Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, φοιτητές, νέοι, γυναίκες, ενίσχυσαν με ότι μπορούν από το μισθό τους, την σύνταξη τους, το χαρτζιλίκι τους.

Το δίκιο και η αλληλεγγύη των λαών θα νικήσουν!

Συνεχίζουμε με το σύνθημα

Η Κούβα δεν είναι μόνη!  Κάτω τα χέρια από το Νησί της Επανάστασης!

Για το Δ.Σ. του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης

Έφτασε στην Αβάνα η μπριγάδα του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου με την ευκαιρία της Πρωτομαγιάς, που θα παραμείνει στην Κούβα μέχρι τις 9 Μάη και θα έχει πλούσιο πρόγραμμα συναντήσεων, επισκέψεων κλπ.

Ήδη είχε την πρώτη της συνάντηση με τον υπεύθυνο από το Υπουργείου Δημόσιας Υγείας της Κούβας, στον οποίο παρέδωσε τα φάρμακα που μετέφερε και τη δεύτερη δόση των χρημάτων που έχουν συγκεντρωθεί.

Στην εκδήλωση του Πολιτιστικού Στεκιού της ΚΝΕ στον Πειραιά «Τραβέρσο» και με το σύνθημα: «Κάτω τα χέρια από την Κούβα! Η Κούβα δεν είναι μόνη της!», παραβρέθηκε καλεσμένος και τοποθετήθηκε ο πρόεδρος του Ελληνοκουβανικού Συνδέσμου Φιλίας και Αλληλεγγύης, Νίκος Καρανδρέας.

Παραθέτουμε την ομιλία του.

Νομίζω πως τρεις λέξεις έρχονται αυθόρμητα στο μυαλό

όταν μιλάμε για την Κούβα:

Επανάσταση, διεθνισμός, αλληλεγγύη.

Έννοιες που αν και εμφανίστηκαν ξέχωρα η μία από την άλλη σε πολλές ιστορικές εποχές, δέθηκαν σε ένα οργανικό σύνολο μόνο από τότε που η εργατική τάξη απόκτησε αυτοσυνείδηση˙ που διαπίστωσε πως η απελευθέρωσή της είναι στην πραγματικότητα απελευθέρωση ολόκληρης της κοινωνίας και πως αυτή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί στα στενά εθνικά πλαίσια, αλλά σε συντονισμένο αγώνα όλων των λαών.

Με τη σύνδεση αυτή η έννοια της αλληλεγγύης που σημαίνει την πάλη για ένα κοινό σκοπό – αναβαθμίζεται σε κοινή διεθνή πάλη για ανεξαρτησία, απαλλαγή από τα καταναγκαστικά δεσμά του κεφαλαίου, ελεύθερη κοινωνική και πολιτιστική ανάπτυξη συνειδητών πολιτών, δημιουργών του μέλλοντός τους.

Η οργανική σύνδεση των τριών αυτών εννοιών πραγματοποιήθηκε και διατηρείται στην Κούβα μέσα από τις διαδικασίες μιας ουσιαστικά αδιάκοπης επαναστατικής πορείας και αγώνων από το 1868 μέχρι σήμερα.

Κάθε ένας από τους τέσσερις βασικούς σταθμούς της επαναστατικής ιστορίας της Κούβας αποτέλεσε την αφετηρία και, ταυτόχρονα, την έκφραση μιας νέας, διαφορετικής κοινότητας συμφερόντων ανάμεσα στα στρώματα της κουβανικής κοινωνίας, αποδεικνύοντας στην πράξη πως η αλληλεγγύη δεν είναι στατική έννοια αλλά καθαρά ιστορική και πως ακόμα προσδιορίζεται ταξικά.

Έτσι, πολύ συνοπτικά, ο αντιαποικιακός Δεκαετής Πόλεμος που ξεκίνησε το 1868 ενάντια στην Ισπανική κυριαρχία ένωσε για πρώτη φορά ένα μέρος των γαιοκτημόνων και των εμπόρων με τους αφρικανούς δούλους. Δούλοι και απελεύθεροι αποτέλεσαν το μεγαλύτερο τμήμα του επαναστατικού στρατού και ο μαύρος στρατηγός Αντόνιο Μασέο αναδείχτηκε σε ήρωα της επανάστασης.

Η δεύτερη επανάσταση για την Ανεξαρτησία της Κούβας το 1895 εμπέδωσε στο ιδεολογικό οπλοστάσιο των κουβανών τις ιδέες της δημοκρατίας, της φυλετικής ισότητας, αλλά και τον ανθρωπιστικό διεθνισμό του Χοσέ Μαρτί, του μεγάλου ποιητή του οργανωτή, καθοδηγητή και μάρτυρα της επανάστασης.

Η σύνθεση των ιδεών του Μαρτί με τη μαρξιστική κοσμοθεωρία, κάτω από την καθοριστική επίδραση της Οκτωβριανής Επανάστασης, έγινε κατά την εξέλιξη της πάλης ενάντια στη δικτατορία του Ματσάδο (1925-1933) και την επικυριαρχία των ΗΠΑ, με την παράλληλη άνδρωση του γνήσιου συνδικαλιστικού κινήματος, τη δημιουργία του Κουβανικού Κομμουνιστικού κόμματος, τη ριζοσπαστικοποίηση του φοιτητικού κινήματος, τη σύνδεση της πάλης εργατών – αγροτών και τη διαμόρφωση μιας νέας ενότητας με κοινούς στόχους για το μέλλον της Κούβας.

Οι στόχοι αυτοί αποτέλεσαν τον πολιτικοϊδεολογικό πυρήνα του κινήματος της 26^ης Ιούλη που μετά την επίθεση στη Μονκάδα το 1953 ξεκίνησε τον αγώνα για ολοκληρωτική αντιμετώπιση της δικτατορίας και της νεοαποικιοκρατίας και για την κοινωνική και οικονομική αναγέννηση της χώρας.

Ο Φιντέλ Κάστρο και οι σύντροφοί του μπόρεσαν να αναζωογονήσουν την μαχητική αλληλεγγύη ανάμεσα στους αγρότες και τους εργάτες, τα προοδευτικά στρώματα της πόλης και τους φοιτητές. Αυτή στερεώθηκε και έγινε σαφέστερη μέσα στα πρώτα 2-3 χρόνια από τον θρίαμβο της επανάστασης, τα χρόνια της ολόπλευρης ρήξης με την εγχώρια και την βορειομερικάνικη αστική τάξη. Μέσα σ’ αυτόν τον αγώνα πήρε το νέο χαρακτήρα της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης και συνειδητοποιήθηκε σαν τέτοια από την επαναστατική ηγεσία και το λαό.

Η αλληλεγγύη των εργαζομένων στη ζωή και τον αγώνα για τη δημιουργία μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας που μόνον αυτή εξασφαλίζει την πραγματική ανεξαρτησία της χώρας, ήταν και είναι το ισχυρότερο όπλο της κουβανικής επανάστασης απέναντι στη συνεχή επίθεση, σε όλα τα επίπεδα και με όλα τα μέσα, του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του, ιδιαίτερα μετά το 1990.

Βέβαια η σοσιαλιστική αλληλεγγύη δεν μπορεί να περιορίζεται στα στενά πλαίσια μιας δεδομένης κοινωνίας καθώς οι βάσεις της - εθνική ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση, ανατροπή των δεσμών του εγχώριου και του διεθνούς κεφαλαίου, αγκαλιάζουν σε άλλοτε άλλο βαθμό μεγάλο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού.

Έτσι, από την πρώτη στιγμή, η κοινωνική αλληλεγγύη των κουβανών εκφράστηκε διακηρυκτικά και πρακτικά με μιά πρωτοφανή για μιά μικρή και μέχρι πρόσφατα εξαρτημένη χώρα διεθνιστική δράση, που όπως ξέρουμε κάλυψε όλα τα επίπεδα.

Όπως επιγραμματικά είπε ο Φιντέλ Κάστρο: «Όποιος είναι ανίκανος να πολεμήσει για τους άλλους, δεν θα σταθεί ποτέ ικανός να πολεμήσει για τον εαυτό του». Αυτό μεταφράστηκε στην εκδήλωση διεθνιστικής αλληλεγγύης ακόμα και στις πιό δύσκολες στιγμές της σύγχρονης κουβανικής ιστορίας. Αλλά ακόμα - και αυτό ισχύει τόσο για τους κουβανούς όσο και για όλους εμάς - στο οτι η θέληση να προσφέρεις σε ένα κοινό αγώνα δυναμώνει ταυτόχρονα την αποφασιστικότητα και το κουράγιο να συνεχίσεις την προσπάθεια παρά τις δυσκολίες και τα πισωγυρίσματα.

Αυτά είναι τα πλαίσια μέσα στα οποία ιδρύθηκε το 1963 και λειτούργησε έκτοτε ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης, ο πρώτος σύνδεσμος αλληλεγγύης με την Κούβα στην Ευρώπη και ένας από τους πρώτους στον κόσμο. Η δημιουργία του ήταν κάτι το φυσικό και αυτονόητο μέσα στον ενθουσιασμό και την ανάταση που προκάλεσαν στο αγωνιζόμενο στις συνθήκες του μετεμφυλιακού κράτους και υπό αναθεωρητικές επιρροές λαϊκό κίνημα η στρατιωτική νίκη μιας επανάστασης που αυτοκηρύσσονταν σοσιαλιστική, η αποτίναξη του ζυγού του αμερικανικού ιμπεριαλισμού, η αποκήρυξη του «ειρηνικού δρόμου προς το σοσιαλισμό».

Τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα από τον περασμένο Γενάρη, η κουβανική επανάσταση διανύει μιά από τις πιο δύσκολες στιγμές της όπου δοκιμάζονται ξανά η αγωνιστικότητα, η πίστη στο σοσιαλισμό και την ανεξαρτησία, η αυταπάρνηση και η δημιουργικότητα του λαού, της πολιτικής ηγεσίας, του Κόμματος.

Στη χώρα μας, όπως και αλλού η παρουσίαση από τα ΜΜΕ μιας ιδιαίτερα δύσκολης κατάστασης στην Κούβα προκάλεσε – ίσως αντίθετα με τους στόχους τους – ένα σημαντικό κύμα προσφοράς βοήθειας. Η προσφορά χρημάτων, φαρμάκων και άλλων ειδών, αυθόρμητη ή μετά από κάλεσμα φορέων όπως και ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος, υποδηλώνει την αυτοματική σχεδόν αντίδραση ενός υπολογίσιμου τμήματος του λαού μπροστά σε μια καταφανή αδικία.

Η προσφορά αυτή είναι σημαντική και είναι ώρα να προσπαθήσουμε – όπως πρέπει να γίνεται σε κάθε τέτοια εκδήλωση που σπάει την καθημερινότητα και βγαίνει δυνητικά από το καλούπι συμπεριφοράς που επιβάλλει το αστικό καθεστώς – να προσπαθήσουμε να προβάλουμε σε όσο το δυνατό περισσότερους την ιδέα της διεθνιστικής αλληλεγγύης με την Κούβα, την ιδέα πως η Κούβα η ίδια είναι κάτι πολύ περισσότερο από αποδέκτης της ανθρωπιάς μας, της ανθρωπιστικής βοήθειας.

Πρέπει να δείξουμε πως η Κούβα δεν είναι μια φτωχή χώρα που έχει ανάγκη τη βοήθειά μας, αλλά ένα κυρίαρχο σοσιαλιστικό κράτος που ακριβώς γι αυτό το λόγο υφίσταται τον πιο μακρόχρονο και τον πιο σκληρό αποκλεισμό από τον ιμπεριαλιστικό ταξικό εχθρό.

Ο κουβανικός λαός βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη, αλλά δεν επαιτεί. Απαιτεί όμως από όλους την εκπλήρωση του αμοιβαίου καθήκοντος της αλληλεγγύης και, ιδιαίτερα από τους πιο συνειδητοποιημένους, της επαναστατικής διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Η βοήθεια είναι ευπρόσδεκτη. Όμως μόνη της δεν μπορεί να ανατρέψει τη δυσχερέστατη κατάσταση. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να  ανακουφίσει προσωρινά. Όπως τόνισε πριν δύο βδομάδες ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών της Κούβας, η ανάπτυξη κάθε χώρας δεν μπορεί να επαφίεται στη βοήθεια της αλληλεγγύης, όσο σημαντική και αν είναι, αλλά πρέπει να βασίζεται στη δική της οικονομία και στο δικαίωμά της να έχει ελεύθερες οικονομικές σχέσεις με όλες τις άλλες χώρες χωρίς την παρεμβολή των ΗΠΑ.

Με την έννοια αυτή η ουσιαστική αλληλεγγύη, ο πυρήνας της αλληλεγγύης εξακολουθεί να είναι – παράλληλα με την προσπάθεια ανακούφισης – η δημιουργία μαζικού ρεύματος που να παλεύει σταθερά ενάντια στην πολύπλευρη ιμπεριαλιστική επίθεση εναντίον της Κούβας, απαιτώντας την άμεση λύση του αποκλεισμού, τη διαγραφή της Κούβας από την αυθαίρετη και απαράδεκτη λίστα των χωρών που υποθάλπουν την τρομοκρατία και τον τερματισμό της παράνομης κατοχής του Γκουαντάναμο από τις ΗΠΑ.

Είμαστε βέβαιοι πως ο ακάματος και ασυμβίβαστος αγώνας του κουβανικού λαού, με την ολόπλευρη ηθική, πολιτική και οικονομική στήριξή του από το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης, θα αποκρούσει και πάλι, όπως τόσες φορές, και αυτή την επίθεση του ιμπεριαλισμού.

Η Κούβα θα νικήσει ξανά!