Στις 9 Μαΐου ολοκληρώθηκε η 19η Διεθνής Μπριγάδα Αλληλεγγύης για την Πρωτομαγιά που διοργάνωνε το Κουβανικό Ινστιτούτο Φιλίας των Λαών (ICAP), μια εμπειρία βαθιά πολιτική και ανθρώπινη, που δύσκολα μπορεί να αποτυπωθεί πλήρως με λέξεις. Δεν ήταν απλώς ένα ταξίδι, ήταν μια άμεση επαφή με έναν λαό που συνεχίζει, κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, να υπερασπίζεται την επανάστασή του, την κυριαρχία του και το δικαίωμα να χαράζει το δικό του δρόμο απέναντι στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
Κατά τη διάρκεια της μπριγάδας είχαμε τη δυνατότητα να επισκεφτούμε ιστορικούς χώρους της Επανάστασης, να αποτίσουμε φόρο τιμής στον Φιδέλ Κάστρο και να συζητήσουμε με εκπροσώπους του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας, με προέδρους συνδικάτων, εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές και μέλη οργανώσεων αλληλεγγύης. Μέσα από αυτές τις συζητήσεις έγινε ακόμη πιο καθαρό πως οι τεράστιες δυσκολίες που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα δεν είναι αποτέλεσμα «αποτυχίας του σοσιαλισμού», όπως επιδιώκουν να παρουσιάσουν τα αστικά ΜΜΕ, αλλά συνέπεια του πολυετούς εγκληματικού οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού αποκλεισμού των ΗΠΑ και της συνεχούς προσπάθειας ασφυξίας ενός λαού που δεν υποτάσσεται.
Βιώσαμε από κοντά μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Οι συχνές διακοπές ρεύματος, οι ελλείψεις σε φάρμακα, τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης δεν ήταν κάτι θεωρητικό ή μακρινό, ήταν η καθημερινότητα που αντιμετωπίζει ο κουβανικός λαός. Και όμως, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ως επί το πλείστον, αυτό που κυριαρχούσε δεν ήταν η παραίτηση αλλά η αξιοπρέπεια, η συλλογικότητα και η αλληλεγγύη. Ως μπριγαδιστές προσπαθήσαμε και εμείς να συμβάλουμε έμπρακτα κάνοντας αγροτικές εργασίες στην ύπαιθρο, αλλά και μεταφέροντας και δωρίζοντας φάρμακα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, γνωρίζοντας βέβαια ότι αυτές οι κινήσεις έχουν κυρίως συμβολική σημασία μπροστά στις τεράστιες ανάγκες που δημιουργεί ο αποκλεισμός.
Η συμμετοχή μας στην πορεία της Πρωτομαγιάς ήταν συγκλονιστική. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κατέκλυσαν τους δρόμους της Αβάνας, όχι από «υποχρέωση», όπως συχνά παρουσιάζουν τα δυτικά μέσα, αλλά με πραγματική πίστη στη δύναμη της συλλογικότητας και της εργατικής εξουσίας. Η εικόνα εργατών, νέων, φοιτητών και οικογενειών να διαδηλώνουν μαζί, με συνθήματα υπέρ του σοσιαλισμού, της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ενάντια στον αποκλεισμό των ΗΠΑ, ήταν μια ζωντανή απάντηση στην αντικομμουνιστική προπαγάνδα που κυριαρχεί στην Ευρώπη και συνολικά στη Δύση.
Αυτό που αξίζει να σημειωθεί ήταν η αξιοπρέπεια και η συνείδηση του ίδιου του κουβανικού λαού. Παρά τις τεράστιες δυσκολίες, βλέπεις ανθρώπους χαμογελαστούς που συνεχίζουν να υπερασπίζονται συλλογικές κατακτήσεις στην υγεία, την παιδεία και την κοινωνική οργάνωση, εκτιμώντας την έμπρακτη αλληλεγγύη των υπόλοιπων χωρών. Βλέπεις έναν λαό που δεν έχει αποδεχτεί τη λογική του ατομικού δρόμου και του κέρδους ως μοναδική «κανονικότητα».
Ιδιαίτερα σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι σε κάθε εκδήλωση αναδεικνυόταν η αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό. Η σύνδεση των αγώνων των λαών απέναντι στον ιμπεριαλισμό, την κατοχή και την εκμετάλλευση δεν παρουσιαζόταν σαν μια τυπική πολιτική διακήρυξη, αλλά σαν αναπόσπαστο κομμάτι της επαναστατικής και διεθνιστικής αντίληψης που συνεχίζει να χαρακτηρίζει την Κούβα.
Η εμπειρία αυτή επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι η διεθνιστική αλληλεγγύη των λαών δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι καθήκον κάθε προοδευτικού ανθρώπου να στέκεται απέναντι στον ιμπεριαλισμό, στις επεμβάσεις και στις πολιτικές αποκλεισμού που επιχειρούν να γονατίσουν λαούς που επιλέγουν διαφορετικό δρόμο ανάπτυξης.
Ταυτόχρονα, έγινε ακόμη πιο φανερό πως η επίθεση απέναντι στην Κούβα δεν περιορίζεται μόνο στις οικονομικές κυρώσεις. Το τελευταίο διάστημα εντείνεται συνολικά η αντικουβανική εκστρατεία, με προκλητικές πολιτικές και δικαστικές κινήσεις που επιχειρούν να ποινικοποιήσουν ακόμα και την ίδια την ιστορική ηγεσία της Κουβανικής Επανάστασης, όπως φάνηκε και με τις απαράδεκτες πρωτοβουλίες για διεθνές ένταλμα σύλληψης απέναντι στον Ραούλ Κάστρο. Τέτοιες κινήσεις δεν στοχεύουν στην «υπεράσπιση της δημοκρατίας», αλλά στην ένταση της πίεσης απέναντι σε μια χώρα που εξακολουθεί να αντιστέκεται στην ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Ακόμη να αναφερθεί ότι η διοργάνωση της μπριγάδας ήταν εξαιρετική σε όλα τα επίπεδα. Από την πολιτική προετοιμασία και το πρόγραμμα μέχρι τη φιλοξενία και το συντονισμό, την άμεση λύση ζητημάτων που προέκυπταν, ήταν εμφανής η σοβαρή δουλειά και η φροντίδα των ανθρώπων που την οργάνωσαν. Αυτή η συλλογική προσπάθεια συνέβαλε καθοριστικά ώστε η εμπειρία να είναι ουσιαστική, πλούσια και πραγματικά αξέχαστη.
Η Κούβα, πέρα από όσα μπορεί να διαβάσει κανείς ή να ακούσει, είναι κάτι που πρέπει να το ζήσεις για να καταλάβεις τι σημαίνει πραγματικά αντοχή, αξιοπρέπεια και διεθνισμός. Επιστρέψαμε πίσω όχι μόνο με εικόνες και εμπειρίες, αλλά και με περισσότερα ερωτήματα, μεγαλύτερη ανάγκη να κατανοήσουμε βαθύτερα την πραγματικότητα της Κούβας και ακόμη πιο ισχυρή επιθυμία να ξαναβρεθούμε εκεί. Με ακόμη μεγαλύτερο σεβασμό για τον κουβανικό λαό και με βαθύτερη πεποίθηση ότι, όσο ο καπιταλισμός γεννά πολέμους, φτώχεια και εξαθλίωση, τόσο θα παραμένει αναγκαίος ο αγώνας για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Τα μέλη
της ελληνικής μπριγάδας
για την Πρωτομαγιά
